بحثی که چند تن از دوستان در نظرات پستهای قبل(نماز جمعه ما هم برای خود حکایتی دارد) پیش کشیدن بهانه ای شد تا ما هم چند سطری را به آن اضافه کنیم.

بحث بحث قشنگی است اگر با دلیل و منطق باشد نه تعصب و لجاجت.

به نظرم تمام شبهاتی که در این مباحث مطرح می شود محصول افکار غلطی است که در جامعه به عنوان اصول و شریعت اسلامی توسط علمای نوپای دین تبیین و تبلیغ می شود.

دین اسلام به گفته تمام مبلغان دینی ، دین تفکر و تدبر است ، دین شورا و مشورت است ، دینی است که در آن اندیشدن قبل از پذیرفتن ارزشمند است ، درستی اعتقاد در اثبات علمی ، عقلی و قلبی مقبولیت دارد حتی اعتقاد به خدا.

اما در جامعه اسلامی ما اگر هم سوالی از روی کنجکاوی مطرح شود از سوی همین مبلغان دین ، مورد سرزنش و نکوهش قرار می گیرد و چه بسا به صفت ملحد و بی دین هم ملقبت گردانند. از این روست که جوانی که در گوشه گوشه ذهن و فکرش غوغایی از طوفان شک و تردید در پذیرفتن و یا نپذیرفتن آنچه از کودکی به او آموختن است جرات بیان ندارد و همین است که دست به دامن شبکه های ماهواره ای میشود و سخنان  مشیری با آن گفته های نه چندان بلیغ و رسایش و با یک مشت اراجیف ، خدا و قیامت و پیامبر خدا را زیر سوال می برد و جالب اینجاست که امام جمعه ما در پاسخ به همین شبهات تنها به این نکته اکتفا می کند که اینها همش سفسطه بازی و فلسفه سازی است.

اگر علمای ما اینگونه بیاندیشند که فاتحه دین را باید خواند و به نوعی می شویم همچون همان اعراب جاهلی که می گفتند گوشهایتان را ببندید و به قرآن گوش ندهید شاید گمراه شوید.

اما عزیزان تک تک ادعاهای مشیری جواب دارد ولو اینکه سفسطه باز و فلسفه ساز باشد.

به نظرم یکی از عوامل مهم و تاثیر گذار در بی اعتمادی و دلزدگی از دین و مذهب که الانه به وفور در جامعه ما دیده می شود ، کج فهمی ، تعصب و یک دندگی بعضی از سخنوران دینی است که با اطلاعات ناقص و غیر علمی متکی بر حدس و گمان  سعی دارند خود را حامی و بانی دین جا بزنند و با دلایلی غیر معقول در پی اثبات حقانیت اسلامند.

مگر می شود با استدلال بر چند دلیلی که معلوم نیست رگ و ریشه ای دارد یا ندارد وجود خدا را به اثبات رساند.

ظاهر دین را نباید در سخنرانی چند عالم و خواندن چند کتاب اسلامی دید. اسلام کتاب دارد ، قرآن دارد.

می شود تمامی دودلی هایمان را در قرآن جستجو کنیم نه در دلیل و برهان چند سخنرانی خشک و متعصب گونه. متاسفانه بعضی از علمای متعصب بخاطر نداشتن آگاهی لازم  از مسائل مختلف دین و از سوی دیگر با تعصب بی جا و دخالت در امورات غیر تخصصی و همچنین با تفسیر و تعبیر بر اساس عقل و فهم خود موجب بوجود آمدن  بدبینی و دودلیها می شوند.

بر فرض مثال:

چه عیب دارد از رخدادی که در صدر اسلام و از جانب صحابه روی داده انتقاد شود. به هر حال اونها هم انسان بودن و جایز الخطا و از طرفی بعد از وفات پیامبر عملا ارتباط با وحی نیز قطع شد ، طبیعی است که هر اشتباهی ممکن است از سوی صحابه و بزرگان و سردمداران آن زمان رخ داده باشد.

حال ببینید اگر ایرادی از صحابه گرفته شود همین ها با صد دلیل و برهان سعی می کنند درستی آن را به اثبات برسانند. به عنوان مثال انتقادات فراوانی که از حمله اعراب به ایران صورت می گیرد ، بزرگان دینی ما همیشه تلاش دارند به نحوی آن را توجیه کنند. البته کاری به درستی و نادرستی آن نداریم و واگذار می کنیم به عالمان دین و تاریخ اما ممکن است صحابه نیز در برهه ای از زمان دچار اشتباه بشن واز سوی دیگر حمله به کشورها نه فرمان خدا بوده و نه دستور پیامبرش ، عملی بوده که دولت اسلامی آن زمان با توجه به مقتضیات و شرایط زمانی و مکانی و همچنین با عنایت به محدودیت ارتباطی که وجود داشته است تشخیص دادن اما به هرحال وجود هرگونه اشتباه در تصمیم گیری و نحوه اجرای آن نیز محتمل بنظر می آید.

به هر صورت در مقابل انتقاداتی که چه از سوی حق گرایان و چه از طرف حتی مغرضین صورت می گیرد باید واقع بین بود نه متعصب و یک پاسخ دقیق علمی متکی بر واقعیات می تواند بهتر حقانیت دین اسلام را به اثبات برساند .

موارد بسیاری در این زمینه وجود دارد که به علت طولانی شدن بحث به پست بعدی موکول می شود.

(ادامه دارد)