ممکن است در خاطر خیلی از ماها نگنجد.... روزی روزگاری که شهر جناح به واسطه برخورداری از موقعیت استراتژیک مناسب از لحاظ تجارت و معاملات و زراعت و صنعت آن زمان برای خود سری داشت در بین سرها و همین بود که دیگران برای انجام امورات شغلی از شهرشان به دیار ما می کشاند. دکانهای خردمند و قائد و عبدالواحد پوریوسف محل ثقل خرید و فروش در منطقه بر سر زبان ها بودند. هر وقت حرفی از مکانیکی به میان می آمد نام استاد احمد تایوغ به خاطر می آمد همچنانکه نجاری با نام استادحسن چشم شده و نانوایی با نامهای عبدالغفور پنبه بز و خلفان عجین شده بود.

اما دوستان ....

حرف ما صحبت از گذشته نیست بلکه نگاهی است به حال و آینده که ما را چه شده است..... شهر ما را چه شده است..... چرا با گذشته ای آنچنان ، روزگارمان اینچنین است.؟

مهمانی از شهری دور به شهرمان می آید ، شام را با ضیافتی باشکوه در کبابی های کهتویه برگذار می کنیم.

هوای تازه را در پارک هرنگ استنشاق می کنیم.

میوه تازه را از کوخرد تهیه می نماییم.

و...  بوتیک های شیک بستک را برای خرید پیراهن و شلوار ترجیح می دهیم.

نان کهتویه دیگر برایمان مزه ای دگر دارد.

فراموش کرده ایم....

فراموش کرده ایم که نانوایی کهتویه اگرچه عمرش به کمتر از 5 سال نمی رسد اما نانوایی های جناح قدمتی پنجاه ساله دارند.

دیگران به برکت ما چه خوب به نان و نوایی رسیده اند. کبابی های کهتویه مملو است از جناحی های دست و دلباز. آن وقت ما مانده ایم از داشتن یک همچون جایی که اگر مهمانی غریبه آمد مکانی باشد برای دعوت و پذیرایی.

با خود چه کرده اییم.... از تولیدکنندگی گذشته رسیدیم به مصرف کننده امروز.

ده سال پیش به خیابان های خود می بالیدیم اما امروز حرف از خیابان و میدانهای شیک فلان روستاست.

و حتی اگر آن یکی یک دانه خطیب جمعه هم نمی بود ، در این شهر متمدن کسی را نمی توان یافت که به نیابت بر بالای منبر رود و به ناچار و خفت فراوان یکی را از دهات تابعه دعوت کنیم.

مدرسه علوم دینی با آن هزینه سرسام آوری که ماهیانه بر خیر تحمیل می کند در خدمت دیگران است.

توانبخشی چند میلیاردی در حال سرویس دهی به بیمارانی است که تا چندسال پیش توسط دولت خدمت رسانی می شدند.

چه باید کرد ... علت را باید در چه جست؟؟؟