با گذر از درب ورودی ساختمان جدیدالتاسیس مرکز بهداشتی به اصطلاح شبانه روزی جناح با ساختمانی شیک و مجلل که خیٌر با طبع خاطر تقدیم کرده است به مدیریت و مسئولین ناکارآمد و بی کفایت ، سوالی اینگونه در اذهان بنده و خیلی از ماها پیش می آید که ما را چه به بیمارستان؟؟؟ وقتی عُرضه ی اداره کردنش از ما ساخته نیست.

نمی شود ساکت ماند وقتی بخاطر برخی ندانم کاری ها ، عده ای عزیزان خود را اینگونه از دست می دهند.

ساختمانی این چنینی و امکاناتی مطلوب اما مدیریتی ناکارا چه سودی بر ما و مردم مادارد. بهتر که در همان ساختمان قدیمی و با نام درمانگاه باقی می ماند و ارائه خدمت می کردند تا سرمایه ای هم اینگونه حیف و مال نگردد.... بی خود و بی جهت اسم شبانه را هم یدک می کشند.

پیشنهاد می شود تابلوی بزرگ و با نام خانه بهداشت جناح بر بلندی آن نصب کنند تا نام و عملکردشان باهم همسانی داشته باشد.

در نوشته های گذشته به کرات عنوان شده بود که در جذب پول خیرین به جای گرفتن اعتبار از دولت واقعا استادیم.

چه سود دارد وقتی آمبولانسی شیک و گرانقیمت اما بدون راننده و حتی کارت سوخت در گوشه ای از آن مرکز خاک می خورد و قادر نیست بیماری اورژانسی که بین مرگ و زندگی دست و پا می زند را سرویس دهد. چه سودی به حال ما دارد. ......... همان بهتر که در کنجی از موزه ی مردم شناسی انداخته شود تا مسافرین نوروزی از امکانات و توان بالقوه شهر جناح انگشت به دهن شوند و ما هم بیشتر از همیشه بر خود و بر فرهنگ غنی چند ساله ی خود ببالیم.

نمی دانم چند نفر باید بخاطر ناشایستگی و نالیاقتی ها ، جان خود را از دست بدهند تا فکر چاره ای شود.

الله اعلم.