گروه وبلاگ نويسان جناح بروز شد

افتتاح مسجد صلاح الدين ايوبي و

اگر باز هم از مباحثي صحبت به ميان آيد که در گذشته بسيار به آن پرداخته شده و ديگر جايي براي نکته اي ناگفته ندارد ، خسته کننده و نابجاست.

اما وقتي قرار است مسجدي پر زرق و برق در صحراهاي جناح و در بين خانه هاي نيمه ساخته افتتاح گردد راهي را جز نوشتن اين مطلب باقي نمي گزارد که:

خيرين بزرگوار ما مگر نمي دانند که در جامعه ي ما قحط الجماعت است با جمعيت شش هزار نفري و مساجد فراتر از انگشتان دست و پا.

شايد اطلاع ندارند  آقايان مقيم خارج که در مرکز شهر و در بين خانه هاي مسکوني کمتر کسي نمازهاي پنج گانه را در مسجد ادا مي کند چه رسد در بيابان خشک و خالي و در ميان ساختمان هاي بي سقف و ديوارکه در روز روشن هم جرات فراوان مي خواهد گذشتن از آن.

اگر خيّر محترم به فکر اجنان ساکن در آن بيابان است ، حرف ديگري است. اما فکر نکنم تا 10 سال آينده جماعتي از انس در آن مکان ساکن گردند. جاي سوال دارد که خيرين ما ، الطاف خداپسندانه و دستان خير و پر برکت خود را براي جلب رضاي خدا به کدامين سو نشانه رفته اند.

بايد پرسيد از اين عزيزان که مگر نمي بينيد فقر و تنگدستي چه آورده است بر سر جوانان و مردمان ما که با خيال راحت آنجا نشسته و نقشه مي کشيد براي هر چه با کلاس کردن مسجد خود.

جاي تعجب دارد از علماي معظم ما و بخصوص مدرسين مدرسه علوم ديني جناح که در سخنراني ها و گفته هاي خود هر چند فراوان از ساخت بي مورد مسجد گله مندند ، اما وقتي پيشنهاد امامت آن مسجد به ايشان داده مي شود با دودستي به آن مي چسپند و براحتی ازکلر های مدرن و خانه ی شيک مسکونی آن نمی گزرند و برايش مراسم افتتاحيه هر چه باشکوهتر هم برگزار مي کنند.

از هر کسي بگذريم ، نمي توان از سخنان جناب شيخ محمد درزند در مراسم افتتاحيه آن مسجد ، بي تامل گذشت که ساخت مسجد را با وجود حتي يک خانه هم مجاز مي داند تنها با اين استدلال که در سالهاي نه چندان دور اين منطقه مملو مي شود از جمعيت نماز خوان - هر جا خانه اي است مسجد هم بايد باشد و يا هر جا مسجدي است خود بخود خانه هايی در اطراف آن ساخته مي شود.

بايد تبريک گفت به شما با اين همه آينده نگري. خدا کند براي همه ي ماها در شهرک مرواريد خانه درست شود.

فکري به حال امروز کنيد ، آينده پيشکشتان. براي دنياي اين مردم  چه کرده اييم که حالا در فکر آخرت شان باشيم.

نمي دانم علماي بزرگوار ما کلمه ي اسراف را چگونه تفسير مي کنند که اينگونه جشن مي گيرند براي ساخت يک مسجد با امکانات آنچناني در بيابان با نبود حتي يک خانه مسکوني در صد متري آن و با وجود نيازهاي مبرمی که مردم ما با آن دست و پنجه نرم مي کنند...

خود قضاوت کنيد آيا کار بيهوده اي نيست؟

بايد به اين نکته هم توجه نمود که در جامعه ي ما اگر مسجد نقش يک مرکز فعال تربيتي را ايفا مي نمود مي توانست بهانه اي باشد براي ساخت هر چه بيشتر آن.

اما حداقل اين مورد براي مردم جناح به اثبات رسيده است که مسجد در شهر ما نه تنها فعاليت موثري در جهت تربيت و تبليغ دين ندارد بلکه هدف اصلي آن يعني اداي پنجگانه نماز هم با سردي صورت مي پذيرد.

شايد براي خيلي از ما اتفاق افتاده باشد که در بعضي از مساجد بايد ساعتها منتظر باشيم تا امام جماعت  لطف کنند و زحمت بکشند و بعد از گذشت دقايقي از وقت نماز تشريف بياورند و چهار رکعت نماز را امامت نمايند چه برسد به اينکه مسئوليت هاي تربيتي و ايماني آن محل را هم بر عهده بگيرند.

گذشته از آن ، رفتار دوگانه مسئولين و علماي ديني با امامان مساجد بحث ديگري را مي طلبد که در اين مبحث مجالي براي عنوان آن باقی نمي ماند.

در چنين شرايطي ساخت مسجد مي تواند مساوي باشد با هدر دادن و اسراف بي رويه سرمايه.

به بانيان خير  و اين عزيزان بزرگوار پيشنهاد مي شود به اطراف خود و مردم خود و به درهاي زنگ زده خانه هاي پيرامون خود ، به جوانان دربه در  و بي خانه و به آناني که براي تشکيل خانواده اي کوچک بايد سالهايي از عمر و جواني خود را در رنج و عذاب تحمل نمايند ، بيشتر بنگرند که ساختن خانه اي براي بنده ي خدا ، خدا را بيشتر از آن خوشحال مي کند که خانه اي درست شود براي خدا اما بلااستفاده و متروک.

سخن جالبي است رايج در بين دست اندرکاران ماکه مي گويند پول خير را بايد گرفت حالا با هر قيمتي که مي خواهد باشد.

به هر حال خدا کند ساختن مسجد با اين شرايط ، از ثواب بي کران الهي برخوردار باشد تا مسببين ، بانيان و حاميان آن از مقربين درگاهش قرار گيرند. و خدا ما را ببخشد اگر بي ربط سخني رانديم و به گرافه بر کسی ايرادی گرفتيم..

مسئوليت پذير بودن يا نبودن ، مسئله اين است - قسمت سوم

(قسمت سوم)

در اين مدت که از مطلب پيشين مي گذرد ، نظرات دوستان در حول محور مسائل شهر بالاخص در مورد انتخاب شهردار بسيار جالب و خواندني است.

در باب موضوع مسئوليت پذيري حرف براي گفتن زياد است هرچند که ذکر اين نکته را لازم مي دانم زمزمه هايي بگوش مي رسد مبني بر اينکه شوراي اسلامي شهر جناح بعد از مدتها بالاخره تصميم گرفت شهردار جديد را از بين شهروندان جناحي انتخاب نمايد. بحث در اين مورد را به روزهاي آينده و بعد از اعلام رسمي شورا واگذار مي نماييم. اجازه دهيد موضوع مطروحه در چند هفته اخير را در اين پست به اتمام برسانيم.

حتما دوستان خواننده بياد مي آورند چند ماه پيش و در هفته ي نام نويسي کانديده هاي شوراهاي شهر و روستا که تا روزهاي پاياني ، کسي حاضر به نام نويسي نمي شد همين هم بهانه اي شد براي بازگشت مجدد  شوراهاي نازکرده دوره هاي قبل.  آن وقت انتظار داريم جناب آقاي حسيني بعد از نيم قرن مجلس نشيني ، صندلي گرم و نرم مجلس را به ديگري واگذار نمايد.

ما که براي نامزدي شورا با زور و هل دادن يکديگر را مي فرستيم جلو ، ديگر توقع کناره گيري نماينده جاخوش کرده مجلس ، انتظاري بي خود است و مضحک و خنده آور است اگر انتظار داشته باشيم از جناح هم يکي کانديد مجلس شود.

در همين جناح خودمان ، شايد کمتر کسي در اين موضوع تامل نموده است که چرا در اين چند دوره ي انتخابات مجلس براي يکبار هم که شده از شهر پر جمعيت ، بافرهنگ ، باسواد و تحصيل کرده ي شهر جناح حتي يک نفر هم تاکنون نامزد نشده است.

مگر ما ادعاي فرهنگ و برتري نداريم پس چگونه است وقتي که ناکارآمدي نماينديمان را در مجلس مي بينيم نگاهمان معطوف مي شود به لنگه و گاوبندي و مي چسپيم به اين و آن و مي شويم طرفدار سينه چاکشان و برايشان از جان هم مايه مي گذاريم.

بهتر است کمي هم به خودمان بنگريم که در اين چند دهه دوران مجلس داري چه گلي به سر خود و مردم منطقه زده اييم. چرا تا کنون نتوانسته اييم يکي را در اين راه مطرح سازيم.

ما که به قول يکي از خوانندگان ، شخصيتهاي بزرگي داشته اييم اما کجايند!!؟

چرا اوني که از يک روستاي دورافتاده سالها در مسند مختلف بر ما حکمراني مي کند ، توانسته است؟ اما ما ...

جوابش ساده است. چون حمايتش مي کنند..

اما وقتي مي گوييم يکي را از اين شهر شهردار کنيد تا از اين طريق تجربه اي شود براي آينده ، مي گويند ... شهرداري که کالج و دانشگاه نيست.

نمي دانم در کجاي دنيا براي پرورش شهردار و فرماندار و نماينده مجلس و ... دانشگاه ساخته اند که ما از آن بي بهره اييم.

اگه دست رو دست بگذاريم و منتظر باشيم در اين شهر يکي خودوبخود درست شده و به يکباره همه کاره شود ادعاي بيخودي است.

مگر همين آقاي حاتمي که بقول شما در کشور نمونه است در دانشگاه و در کالج هاي معتبر شهردار سازي فارغ التحصيل شده است.

مگر غير از آن است که ايشان هم از ادارات کوچک تر شروع کرده و اکنون هم شده الگو و شهردار نمونه مورد ادعاي شما.

فرار از مسئوليت مي تواند دليلي باشد براي همه ي آنچه که در اين مباحث گذشت. عزيزان خواننده مي توانند علل عدم وجود مسئوليت پذيري در جامعه ما را عنوان نمايند اما به نظر اينجانب موارد زير تا حدودي مي تواند تقويت کننده آن باشد.

1-    عدم وجود روحيه انتقاد پذيري در بين اقشار مردم

2-    عدم تعامل گروههاي مختلف در تصميم گيريها

3-    انتقادات و ايرادات بي مورد ، تنها در جهت زيرسوال بردن طرف مقابل.