می گن در جناح اختلاف وجود ندارد.

و گفته می شود آنچه تا کنون در این وبلاگ نوشته شده  و از اختلاف و کینه و دشمنی حرفی به میان آمده است حاصل تفکرات و عقاید شخصی و کینه توزی نویسنده است که تاکنون هم منتج به اختلافات اندکی گردیده که الانه در جناح بوجودآمده... ، حالا بگذریم از اینکه در شهر بزرگ جناح شاید و خیلی اندک:

مردم به دو و یا  شاید چندین گروه تقسیم شده اند ، همه خود را برحق و گروه مقابل را ناحق می دانند ، هر اتفاقی می افتد همدیگر را متهم به آن می کنند. گروهی کار شایسته انجام می دهد اما حزب مخالف آن را برخلاف حقوق جامعه می پندارد.

یکی آسفالت گرم را می پسندد دیگری آسفالت سرد ، گروهی آب و فاضلاب شهری را خوب می داند و آن یکی آب و فاضلاب روستایی ، یکی از منافع سد سخن می گوید آن یکی از معایب آن. خیلی ها از زیبایی پارک انصاری تعریف می کنند و بعضی ها هم معتقدند این همه پول را می شد صرف چیزهای مهمتری کرد.

آنچه عیان است چه حاجت به بیان دارد.

من هم هیچ نیازی به مطرح کردن آنچه بر همگان روشن و آشکار است ندارم اما دل من از این می سوزد که متاسفانه خیلی از دوستان خواننده این وبلاگ را متهم به دامن زدن به اختلافات و افزایش شکاف در بین مردم متهم می کنند.

خب از حالا به بعد ما هم  مثل بقیه می شینیم و هی تو این وبلاگ به تبل تو خالی خود می نوازیم و دم از اتحاد و همبستگی در بین اقشار جامعه می زنیم.

... اختلاف نداریم ، اتحاد از سر و روی ما دارد بالا می رود اصلا در شهر جناح کلمه اختلاف معنی ندارد و یا مثل خیلی از مسئولین عزیز در پشت تریبون بجای یافتن راه و چاره مناسب از اتحاد رویایی خود سخن می گوییم و یا اینکه همچون امام جمعه محترم بجای نصیحت و ارائه راه کاری مناسب ، بصورت غیر مستقیم از دو گروه اوز و خزرج در صدر اسلام و اختلافات بین آن دو قبیله حرف می زنیم.

زیاد جای دوری نرویم بیایید مثل اکثر مردم بشیم که در مجالس و محاورات عامیانه اعضای شورا و گروه مقابل را زیر و رو می کنند اما تا پای ملاقات مستقیم می رسد و در هنگام رودررویی ، بهتر و آقاتر از آنها و چاپلوس تر و دست به سینه تر از خودشان پیدا نمی شود. بارها دیده ایم که بعضی ها تا سخن از شورا و یا آقای رضایی به میان می آید چنان از دشمنی و عداوتشان نسبت به آنها سخن می گویند که گویی اگر زمانی با هم مواجه شوند خون به پا خواهند کرد اما چند بار اتفاق افتاده است که در همان گیرودار  سر و کله یکی از آنها پیدا شد و آقایان کم مانده زیر پایشان سجده کنند.

واقعا در این دنیا نمی شودفکر و عقاید دیگران را حتی یک ذره تشخیص داد چون جرات بیان آن گرفته شده است. می ترسیم بگوییم که شاید فلان مسئول ، بخشدار ، فرماندار ، نماینده مجلس و ... کمی از ما دلگیر شوند و خدای ناکرده پاپوشی درست کنند و از کار بیکارمان نمایند و یک وقت از تقسیم ذکات فلان خیر محروم شویم و ... اما در عوض پشت سر ، هر چه جا دارد نثارشان می نماییم و بنده خدا را جلو هر کسی سکه ی یک پولشان می کنیم.

اما آن کسی که در کمال ادب و احترام ،گله ها ، ایرادات و حرف دلش را بصورت نوشتاری تقدیم به این عزیزان می کند ، می شود آتش بیار معرکه.

چشم از حالا ما هم می شیم مثل بچه آدم و تو این وبلاگ از محسنات شما سخن می گوییم و از کارهای نکرده تان تعریف و تمجید می کنیم و اما در پشت سر هر چه خود خواهم ... تا شاید با این کار کمی از اختلافات کاسته شود و همه در صلح و آرامش باهم زندگی کنیم.

هدفی که بنده در پی آن بودم ایجاد فرهنگ انتقاد و انتقاد پذیری بود نه اختلاف و دو به هم زنی و به جون هم انداختن دیگران.

هدف فراهم نمودن زمینه هایی است که دیگر ،  بیان نظرات و اعتقادات نیازی به جرات و شهامت نداشته باشد و نه ایراد گرفتن نشانه مخالفت باشد و نه پول و مقام هم نشانه قدرت.

در شهر ما مد شده که پشت سر دیگران هر چه دلت می خواهد بگوی اما حق نداری یک کلمه حسابی را مستقیما به طرف ابلاغ کنی ، چون با این کار رسماً در صف مخالفان وی قرار خواهی گرفت. حاصل همین کارهاست که فحش و ناسزا و تهمت مانند عقده ی روانی از زبان هر کسی بیرون می آید ، چون که اجازه بیان نظرات و انتقاداتش را با زورگویی و قلدری و علم کردن پول و مقام از آنها گرفته اییم.

بنده این حرف را می پذیرم که که متاسفانه ظرفیت آنچه مورد ادعای ماست در جامعه وجود ندارد اما شما هم باید باور داشته باشید که برای رسیدن به آن باید از جایی شروع کرد ، می بایست چند نفر باشند که در همان اوایل توپ و تشرها را بجان بخرند تا اینکه سرانجام منتج به ایجاد فرهنگی گردد که مورد نظر همه است.

این نکته را به عرایضم اضافه نمایم که:

بنده به هیچ وجه دوست ندارم مثل خیلی از این آقایان و بسان آنچه در سخنرانی ها و نوشتن ها مد شده است با چند کلمه کلیشه ای و یا چاپلوسی کلّه چند نفر مسئول را بزرگ کنم ، بادی در گلو اندازم و از کارهای کرده و نکرده ی آنها تعریف و تمجید نمایم.

از هیچ کس هم نباید ترس و واهمه ای داشت ، حالا هر کسی می خواهد باشد .. فرماندار ، بخشدار ، شهردار ، نماینده مجلس و یا هر کسی دیگر. در نظر ما همه ی اینها با بقیه مردم هیچ تفاوتی ندارند. همانطور هر فرد عادی وظیفه ای دارد آنها هم هر کاری می کنند در حیطه وظیفه ی خودشان است.

اگر واقعا آنچه در این وبلاگ نوشته می شود موجب اختلاف و دودستگی است یا باید در این وبلاگ را تخته کرد و یا اینکه اینجا را تبدیل به جایی کرد برای پز دادن این و آن.